2017/08/01

ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΝΕΟΥ ΕΝΟΡΙΑΚΟΥ ΝΑΟΥ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ- ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ


Με την χάρη του Θεού και τις μεσιτείες πρωτίστως της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων Αικατερίνης, Σπυρίδωνος και Αρχιστρατήγου Μιχαήλ, ήλθε, επιτέλους, η ώρα να εκπληρωθεί ένα παλαιό όνειρο ζωής των ευσεβών Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών του νομού Πιερίας. Ως γνωστόν, εδώ και 23 χρόνια, το ποίμνιο μας, ελλείψη ναού, αναγκαζόταν να εκκλησιάζεται σε άλλο νομό. Σε αυτήν την δυσμενή θέση περιήλθαμε ένεκα των πολλαπλών χτυπημάτων των αιρέσεων και κυρίως της νεοεικονομαχίας που δεχθήκαμε, με αποτέλεσμα οι τέσσερις εκκλησίες μας στην Κατερίνη να απορφανιστούν και το ποίμνιο μας, ένα από τα μεγαλύτερα της Μακεδονίας, να εξοριστεί από τον τόπο του.

Ο Θεός βοήθησε, και με τις ευλογίες του Πνευματικού μας Πατρός, Μητροπολίτη Θηβών κ. Χρυσοστόμου και την συνδρομή του ευσεβούς ποιμνίου μας αγοράσαμε το απαραίτητο οικόπεδο και εκδώσαμε την άδεια για την ανέγερση τρισυπόστατου Ναού προς τιμήν της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ήδη τελέστηκε ο αγιασμός των θεμελίων και τέθηκε ο θεμέλιος λίθος υπό του Αιδεσιμοτάτου Ιερέως π. Νικολάου και εργασίες προχωρούν κανονικώς.

Δυστυχώς η ολοκλήρωση των εργασιών ανέγερσης του ναού ξεπερνούν τις όποιες οικονομικές μας δυνατότητες, γι' αυτό και στρεφόμαστε προς τον κάθε καλοπροαίρετο χριστιανό ζητώντας την πολύτιμη βοήθεια του.

Είθε στην δύσκολη για την βιότη και κυρίως για την πίστη μας αντιχριστιανική περίοδο που διανύουμε, να βρούμε ευήκοα ώτα, ώστε να περατωθεί ο ναός μας και να καταστή οίκος ευκτήριος προς δόξα του Υψίστου Θεού και Κυρίου μας και των Αγίων Αυτού εις αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ο Πρόεδρος και εκπρόσωπος του Παραρτήματος των Γ.Ο.Χ. Κατερίνης
Ιωάννης Αλεξιάδης

Πληροφορίες στα τηλέφωνα: 23510. 37. 345. και 23510. 38. 846.
Αριθμός λογαριασμού Τραπέζης Πειραιώς: 5255-054006-671

2017/07/30

Η ΚΑΛΗ ΓΗ

ΕΠΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Νὰ εἰποῦμεν καὶ διὰ τὴν καλὴν γῆν. Ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἦτο δώδεκα χρονῶν κόρη ἀπὸ  γένος εὐγενικόν. Μείνασα ὀρφανὴ ἐμοίρασεν ὅλην της τὴν περιουσίαν εἰς τοὺς πτωχούς, καὶ μὲ αὐτὰ ἠγόρασεν τὸν παράδεισον. Καὶ μετεχειρίζετο ὡς φτιασίδια τὰ δάκρυα, ἐνθυμουμένη τὰς ἁμαρτίας της. Ὡς σκουλαρίκια εἶχε τὰ ὦτα της ἀνοικτὰ διὰ ν᾿ ἀκούη τὰς Ἁγίας Γραφάς. Ὡς κορδόνι εἶχε τὰς πολλὰς νηστείας, ὁποὺ ἔκαμνον τὸν λαιμόν της καὶ ἔλαμπεν ὡς ἥλιος. Ὡς δακτυλίδια τοὺς κόμβους τῶν δακτύλων της ἀπὸ τὰς πολλὰς μετανοίας ὁποὺ ἔκαμνεν. Ὡς χρυσοῦν ζωνάριον τὴν παρθενίαν ὁποὺ ἐφύλαξεν εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Ὡς φόρεμα τὴν ἐντροπὴν ὁποὺ εἶχε εἰς τὸν ἑαυτόν της καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁποὺ τὴν ἐσκέπαζεν. Ἔτσι ἐστολίζετο ἡ Ἁγία. Ἀνίσως καὶ εἶνε κανένα κορίτσι καὶ θέλη νὰ στολίζεται, ἂς στοχασθῆ τί ἔκαμνεν ἡ Ἁγία, νὰ κάμνη καὶ ἐκείνη, ἂν θέλη νὰ σωθῆ.

τσι, ἀδελφοί μου, ἡ ἁγία Παρασκευὴ ἔμαθε γράμματα καὶ ἔγινε σοφώτατη. Καὶ διὰ τὴν καθαρότητά της τὴν ἠξίωσεν ὁ Θεὸς καὶ ἔκαμνε καὶ θαύματα. Ἰατρευε τυφλούς, κωφούς· ἀνέστηνε νεκρούς. Δυὸ Ἑβραῖοι, τέκνα τοῦ διαβόλου, βλέποντες τὴν Ἁγίαν νὰ κάμνη θαύματα, τὴν ἐφθόνησαν καὶ τὴν διέβαλον εἰς τὸν βασιλέα Ἀντωνίνον ὡς χριστιανήν. Τὴν κράζει λοιπὸν ὁ βασιλεὺς καὶ τῆς λέγει ν᾿ ἀρνηθῆ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ προσκυνήση τοὺς θεούς, νὰ τὴν κάμνη βασίλισσαν. Λέγει του ἡ Ἁγία: Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀνόητη ὡσὰν ἐσένα, νὰ ἀρνηθῶ τὸν Χριστόν μου καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν διάβολον· ν᾿ ἀφήσω τὴν ζωὴν καὶ νὰ ὑπάγω εἰς τὸν θάνατον. Ἄμποτε νὰ ἄφηνες καὶ σὺ τὸ σκότος καὶ  νὰ ἤρχεσο εἰς τὸ φῶς. Ἀκούετε, ἀδελφοί μου, ἕνα κορίτσι νὰ ὁμιλῆ μὲ τοιαύτην παρρησίαν ἐμπρὸς εἰς ἕνα βασιλέα; Ὅστις ἔχει τὸν Χριστὸν μέσα εἰς τὴν καρδίαν του, δὲν φοβεῖται ὅλον τὸν κόσμον. Ἀνίσως θέλωμεν καὶ ἡμεῖς νὰ μὴ φοβούμεθα μήτε ἀνθρώπους μήτε δαίμονας, νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν εἰς τὴν καρδίαν μας. Λέγει ὁ βασιλεὺς τῆς Ἁγίας: Σοῦ δίδω τρεῖς ἡμέρες διορίαν· ἂν δὲν μοῦ ὑπακούσῃς, θὰ σὲ θανατώσω. Λέγει του ἡ ἁγία: Βασιλεῦ, ἐκεῖνο ὁποὺ θέλεις νὰ κάμης εἰς τρεῖς ἡμέρας, κᾶμε τὸ τώρα, διότι ἐγὼ δὲν ἀρνοῦμαι τὸν Χριστόν μου.

Τότε προστάζει ὁ βασιλεὺς καὶ ἄναψαν μίαν μεγάλην πυρκαϊὰν καὶ βάνουν ἕνα καζάνι γεμάτο πίσσαν καὶ θειάφι καὶ βράζει καλά. Βλέπουσα ἡ Ἁγία τὸ καζάνι ἐχαίρετο, ὅτι ἔμελλε ν᾿ ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τοῦτον τὸν ψεύτικον κόσμον καὶ νὰ ὑπάγη εἰς ἐκεῖνον τὸν ἀληθινὸν καὶ αἰώνιον. Προστάζει ὁ βασιλεὺς νὰ βάλουν τὴν ἁγίαν εἰς τὸ καζάνι διὰ νὰ καῆ. Ἡ Ἁγία ἔκαμε τὸν σταυρόν της καὶ ἐμβαίνει μέσα. Περιμένει δυὸ- τρεῖς ὥρας ὁ βασιλεὺς καὶ βλέπων ὁποὺ δὲν καίεται ἡ Ἁγία της λέγει: Παρασκευὴ διατὶ δὲν καίεσαι; Λέγει του ἡ Ἁγία: Διότι ὁ Χριστὸς ἐδρόσισε τὸ νερὸ καὶ δὲν καίομαι. Λέγει της ὁ βασιλεύς: Ραντισόν με καὶ ἐμὲ διὰ νὰ ἴδω, καίει; Ἐπῆρεν ἡ Ἁγία μὲ τὰς δυό της χείρας καὶ τοῦ ρίπτει εἰς τὸ πρόσωπον καὶ εὐθύς, ὢ τοῦ θαύματος! ἐτυφλώθη καὶ ἐγδάρθη τὸ πρόσωπόν του. Φωνάζει ὁ βασιλεύς: Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν καὶ εἰς αὐτὸν πιστεύω καὶ ἐγώ· καὶ ἔβγα νὰ μὲ βαπτίσῃς. Ἐβγῆκεν ἡ Ἁγία καὶ τὸν ἐβάπτισε μὲ ὅλον του τὸ βασίλειον. Ἔπειτα τὴν ἀπεκεφάλισεν ἄλλος βασιλεὺς καὶ ὑπῆγεν εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε. Αὐτὴ ἡ Ἁγία ἔκαμε τὰ ἑκατὸν κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. 

(Από τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Έκθεση της παρούσας κατάστασης της Εκκλησίας

Δημοσιεύτηκε στο τότε Συνοδικό περιοδικό "Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων" τεύχος 207 Μαΐου 1995.

Με τι λοιπόν να παρουσιάσουμε την παρούσα κατάσταση; Μοιάζει πράγματι με ναυτικό πόλεμο, τον οποίον διοργάνωσαν φιλοπόλεμοι και ναυμάχοι άνδρες, αφού άφησαν μέσα τους να αυξηθεί το μίσος έναντι αλλήλων, λόγω παλαιών συγκρούσεων. Φαντάσου λοιπόν στην εικόνα αυτή να εφορμά ο στόλος με σφοδρότητα και από τις δύο πλευρές, κατόπιν, ενώ η οργή έχει φτάσει στο αποκορύφωμα, να έχουν αλληλοπλευριστεί τα πλοία και να μάχονται οι άνδρες. Υπόθεσε, αν θέλεις, ότι τα πλοία συγκλονίζονται, συγχρόνως από βίαιη καταιγίδα και ότι η μαυρίλα από τα σύννεφα σκοτεινιάζει το κάθε τι,  ώστε να μην μπορεί κανείς να διακρίνει κανείς εχθρούς και φίλους, διότι τα χαρακτηριστικά σύμβολα τους δεν διακρίνονται μέσα στην σύγχυση. Για να κάνουμε πλέον σαφή την εικόνα ας προσθέσουμε και φουσκωμένη θάλασσα που να στριφογυρίζει τα νερά της από τον βυθό μέχρι επάνω, και το νερό να πέφτει από τα σύννεφα ορμητικό, και να δημιουργείται από την τρικυμία φοβερή θαλασσοταραχή.

Έπειτα τους ανέμους να φυσούν  από όλες τις κατευθύνσεις προς το ίδιο σημείο και να συνταράζουν ολόκληρο τον στόλο, και εκ των αντιπάλων άλλους μεν να καταπροδίδουν την παράταξη τους και να ενώνονται παρά την αγωνία για την έκβαση προς τους άλλους,  άλλους δε και να αγωνίζονται να κυβερνήσουν  τα σκάφη που φέρονται εδώ κι εκεί από τους ανέμους για να αντεπιτεθούν στους εφορμώντες, και να αλληλοφονεύονται λόγω ανταρσίας την οποία δημιούργησε ο φθόνος προς τον υπερέχοντα στην μάχη και η επιθυμία να νικήσει ο καθένας μόνος του. Αναλογίσου κοντά σε αυτά και κάποιον θόρυβο να επικρατεί σε όλο το σημείο εκείνο της θάλασσας, και από τους ανέμους που ολόγυρα σφυρίζουν, και από τα κτυπήματα των πλοίων, και από το κόχλασμα της τρικυμίας, και από την βοή των πολεμιστών, οι οποίοι κραυγάζουν με ποικίλες φωνές ανάλογα προς ο,τι παθαίνουν. Εξαιτίας αυτού του θορύβου, λοιπόν, δεν ακούγεται η φωνή ούτε του ναύαρχου ούτε του κυβερνήτη, αλλά επικρατεί φοβερή αταξία και σύγχυση και το μέγεθος αυτό των κακών συντελεί ώστε να διαπράττουν σωρεία λαθών, από απόγνωση για την τύχη της ζωής τους. Πρόσθεσε σε αυτά και βαρύτατη ασθένεια δοξομανίας, ώστε ενώ το πλοίο ήδη βυθίζεται, οι επιβάτες του να μην παραιτούνται από τις έριδες για τα πρωτεία.

Να μεταφερθείς τώρα από την εικόνα στο ίδιο το κακό.

Μήπως παλαιότερα το αρειανό σχίσμα, αφού διαχωρίστηκε από την Εκκλησίας ως αντίπαλη μερίδα, δεν εμφανίζεται ως η μοναδική εχθρική παράταξη; Όταν μετά από την μακροχρόνια και φοβερή έριδα κατήλθαν σε ανοικτό εναντίον μας πόλεμο, τότε ο πόλεμος διαχωρίστηκε σε πολλά και ποικίλα μέρη, ώστε και λόγω του γενικού εχθρικού κλίματος και λόγω των υποψιών για τον καθένα υπήρχε σε όλους άσβεστο μίσος. Ο σάλος αυτός των Εκκλησιών δεν είναι αγριότερος από κάθε θαλασσινή τρικυμία; Κατ' αυτό κάθε όριο που έθεσαν οι πατέρες έχει μετακινηθεί, κάθε θεμέλιο και οχυρό της δογματικής διδασκαλίας έχει σαλευτεί. Τα πάντα συγκλονίζονται και σείονται, διότι στηρίζονται επί σαθρής βάσης. Με το να επιτιθέμεθα ο ένας εναντίον του άλλου, καταστρεφόμαστε μεταξύ μας. Ακόμα και αν δεν προλάβει να σε κτυπήσει ο εχθρός, σε πληγώνει ο σύντροφος. Και αν πέσεις κάτω πληγωμένος, σε καταπατά ο συμπολεμιστής.

Συνδεόμαστε μεταξύ μας επί τόσο χρόνο, όσον από κοινού μισούμε τους εχθρούς. Όταν όμως φύγουν οι εχθροί, βλεπόμαστε μεταξύ μας ως εχθροί. Προσέτι ποιος μπορεί να μετρήσει το πλήθος των ναυαγίων; Άλλοι βυθίζονται, επειδή δέχτηκαν επίθεση των εχθρών, άλλοι λόγω της καλυμμένης των συμμάχων επιβουλής, άλλοι λόγω απειρίας των αρχηγών τους. Ολόκληρες Εκκλησίες ακόμη, επειδή προσάραξαν ως σε ύφαλους επάνω στις αιρετικές δολοπλοκίες, βυθίστηκαν αύτανδροι, άλλοι εξ αυτών, οι οποίοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τον Σωτήρα στο πάθος, αφού παρέλαβαν την διακυβέρνηση της Εκκλησίας, ναυάγησαν ως προς την πίστη. Οι ταραχές επίσης, οι οποίες προέρχονται από τους πολιτικούς άρχοντες δεν συνταράζουν τους λαούς σφοδρότερα κάθε καταιγίδας; Θλιβερό και σκυθρωπό σκοτάδι όντως έχει καλύψει τις Εκκλησίες, διότι οι λαμπτήρες του κόσμου, τους οποίους τοποθέτησε ο Θεός για να φωτίζουν τις ψυχές των λαών έχουν εκδιωχθεί. Ενώ ήδη υπάρχει ο φόβος να διαλυθεί το παν, η υπερβολική μεταξύ τους φιλονικία δεν αφήνει να αντιληφθούν τον κίνδυνο. Υπολογίζεται περισσότερο η προσωπική βλάβη από τον κοινό και γενικό πόλεμο, η επικράτηση επί των αντιπάλων είναι ο στόχος και όχι το κοινό καλό, προτιμάται η άμεση ικανοποίηση του εγωισμού από τις αμοιβές, οι οποίες θα δοθούν αργότερα. Δια τούτο όλοι ανεξαιρέτως, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί ο καθένας, σηκώνουν τα φονικά χέρια και χτυπούν ο ένας τον άλλον. Κάποια τραχιά κραυγή από τις αντιλογίες αυτών οι οποίοι αντιμάχονται αλλήλους, και μια ακατανόητη βοή, και ένας δυσδιάκριτος ήχος από τους ακατάπαυστους θορύβους, έχουν γεμίσει σχεδόν όλη την Εκκλησία, και η ευσεβής δογματική διδασκαλία διαστρέφεται από τις ακρότητες, τις υπερβολές και από τις ελλείψεις. Διότι άλλοι μεν με το να συγχέουν τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας οδηγούνται στον Ιουδαϊσμό, άλλοι δε με το να δέχονται αντίθεση των φύσεων οδηγούνται στον Ελληνισμό. Ούτε η θεόπνευστη Γραφή αρκεί για να τους συμβιβάσει, ούτε οι αποστολικές παραδόσεις να τους οδηγήσουν στην συμφιλίωση. Μία μόνο είναι η προϋπόθεση της φιλίας. Το να μιλήσει κανείς κολακευτικά. Για την δημιουργία έχθρας είναι αρκετό το να μη συμφωνεί κανείς προς την γνώμη του άλλου. Η ομοιότητα του σφάλματος προκαλεί εμπιστοσύνη για την συμμετοχή στην ανταρσία περισσότερο από κάθε είδους συνωμοσία. Θεολόγος είναι ο οποιοσδήποτε, έστω και αν η ψυχή του είναι στιγματισμένη από αναρίθμητες κηλίδες. Γι' αυτό αυτοχειροτόνητα πρόσωπα και επιδιώκοντα με παν μέσον την κατάληψη της εξουσίας έχουν αναλάβει την διοίκηση της Εκκλησίας, αφού αγνόησαν την οικονομία του Αγίου Πνεύματος. Και ενώ οι Ευαγγελικοί θεσμοί βρίσκονται λόγω της αταξίας σε παντελή σύγχυση, υπάρχει απερίγραπτη σπουδή για τα αξιώματα, και ο καθένας εξ αυτών οι οποίοι θέλουν να να επιδειχθούν αγωνίζεται να ανέλθη ο ίδιος στο αξίωμα. Φοβερή αναρχία λόγω αυτής της φιλαρχίας επικρατεί μεταξύ των λαών. Για τούτο οι συστάσεις των υπεύθυνων αποβαίνουν ανωφελείς και χωρίς αποτέλεσμα, διότι ο καθένας σκέπτεται ότι πρέπει όχι να υπακούει σε άλλους, αλλά να εξουσιάζει αυτός άλλους, λόγω του εκ της αμάθειας εγωισμού.

Για τούτο θεώρησα ότι είναι προτιμότερο να μην μιλήσω αλλά να σιωπήσω, διότι μέσα σε τόσους θορύβους δεν είναι δυνατόν να εισακουστεί η φωνή ουδενός ανθρώπου. Διότι αν είναι αληθείς οι λόγοι του Εκκλησιαστή "οι λόγοι των σοφών ακούγονται όταν επικρατεί ησυχία", δεν θα άρμοζε καθόλου στην παρούσα κατάσταση να μιλήσω περί αυτών. Ενθυμούμαι ακόμη και το προφητικό εκείνο λόγιο, ότι "ο συνετός θα σιωπήσει κατά τον καιρό εκείνο, διότι ο καιρός είναι πονηρός" Αμώς 5, 13). Και είναι όντως πονηρός, διότι άλλοι φροντίζουν να πέσει κανείς κάτω, άλλοι χοροπηδούν γύρω από αυτόν που έπεσε, άλλοι επικροτούν την πτώση, και δεν υπάρχει κάποιος που από συμπάθεια θα δώσει το χέρι του για να σηκωθεί αυτός που γονάτισε από το βάρος (Έξ. 23,5). Τώρα όμως δεν ισχύουν τα ίδια. Γιατί; Διότι γενικώς ψυχράθηκε η αγάπη, εξαφανίστηκε η σύμπνοια μεταξύ των αδελφών, το όνομα της ομόνοιας δεν είναι καν γνωστό. Χάθηκαν οι εξ αγάπης νουθεσίες, πουθενά δεν υπάρχει χριστιανική συμπάθεια, πουθενά δεν χύνεται ένα δάκρυ συμπαθείας. Δεν υπάρχει αυτός που θα στηρίξει τον ασθενή στην πίστη, αλλά έχει ανάψει τόσο μίσος μεταξύ των συμπολιτών, ώστε ο καθένας να χαίρεται περισσότερο για την συμφορά του πλησίον παρά για τα δικά του επιτεύγματα. Όπως συμβαίνει με τις επιδημίες, όπου και όσοι προσέχουν με πολλή ακρίβεια, την δίαιτα υποφέρουν εξίσου προς τους άλλους, επειδή λόγω της συναναστροφής προς τους ασθενείς ασθενούν και αυτοί, έτσι και τώρα εξομοιωθήκαμε όλοι μεταξύ μας, διότι η φιλονικία που ως επιδημία κατέλαβε τις ψυχές μας, μας οδήγησε στο να φροντίζουμε για το κακό. Για τούτο στις θέσεις των δικαστών κάθονται πρόσωπα χωρίς έλεος μεν και σκληρά για όσους σφάλλουν,  ενώ υπάρχουν από την άλλη πλευρά κριτές αγνώμονες που δυσμενώς αντιμετωπίζουν τα κατορθώματα. Έχει στερεωθεί, όπως φαίνεται, το κακό τόσο πολύ, ώστε γίναμε αλογότεροι και από τα άλογα ζώα. Διότι εκείνα συγκροτούν μιαν αγέλη ειρηνική μεταξύ τους, σε μας όμως ο φοβερός αυτός πόλεμος έχει ξεσπάσει εναντίον των ομοφύλων μας.

Γι' όλους αυτούς τους λόγους έπρεπε να σιωπήσω. Από την αντίθετη όμως πλευρά με είλκυε η αγάπη, η οποία δεν ζητά το δικό της συμφέρον και απαιτεί να υπερνικά κανείς όλες τις δυσκολίες των καιρών και των πραγμάτων. Μας δίδαξαν και οι ριφθέντες στην βαβυλωνία κάμινο παίδες ότι  και αν δεν υπάρχει κανείς σύμμαχος της ευσέβειας, πρέπει να επιτελεί κανείς μόνος το καθήκον. Αυτοί λοιπόν μέσα από την φλόγα της καμίνου υμνούσαν τον Θεό, χωρίς να υπολογίζουν το πλήθος των ασεβών, αλλά οι τρεις τους ήταν αρκετοί για να στηριχτούν μεταξύ τους. Για τούτο ούτε εμάς μας φόβισε το πλήθος των αντιπάλων, αλλά αφού στηρίξαμε την ελπίδα στην βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. διακηρύξαμε με πολλή παρρησία την αλήθεια. Θα ήταν άλλωστε το πιο παράλογο από όλα, αν αυτοί μεν που βλασφημούν το Πνεύμα, εξαγγέλλουν με τόσο θράσος και ευκολία την ασέβεια τους, εμείς που έχουμε τέτοιον σύμμαχο, και συνήγορο διστάζουμε να υπηρετήσουμε την διδασκαλία, η οποίας έφτασε μέχρι εμάς από την παράδοση των πατέρων, διασωθείσα δια της μνήμης από γενεάς εις γενεάν. Επιπλέον ενίσχυσε την διάθεση μας αυτήν και η φλόγα της ειλικρινούς σου αγάπης και η σοβαρότητα και η πραότητα του χαρακτήρα σου, τα οποία ήταν εγγύηση ότι δεν πρόκειται να γίνουν γνωστά σε πολλούς όσα θα γράφονταν. Όχι διότι ήταν άξια να αποκρυφτούν, αλλά διότι δεν έπρεπε να ριχτούν τα μαργαριτάρια στους χοίρους.

Αυτά εγώ είχα να πω. Για εσένα όμως, αν μεν είναι αρκετά όσα έχουν λεχθεί, ας μην γίνεται πλέον λόγος γι' αυτό το θέμα. Αν όμως σου φανούν ελλιπή, δεν θα με πειράξει να ασχοληθείς φιλοπόνως με την έρευνα και για ερωτήσεις όχι εριστικής να συμπληρώσεις την περί του θέματος γνώση. Εύχομαι να βοηθήσει ο Κύριος είτε μέσω εμού είτε δια άλλων να συμπληρωθούν τα ελλείποντα δια της γνώσης, η οποία δίνεται από το Πνεύμα στους αντάξιους των δωρεών αυτού.

(Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ Τόμος 10ος)

2017/07/28

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ

Φέτος συμπληρώνονται 93 χρόνια από την εισαγωγή της επάρατης Καινοτομίας του Νέου Παπικού ημερολογίου- που ευθύνεται, ως κερκόπορτα του Παναιρετικού Οικουμενισμού, για όλα τα κακά που ταλανίζουν την Ορθοδοξία επί ένα αιώνα τώρα- και 80 από το εκκλησιολογικό Σχίσμα του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. Για την εμβάθυνση των γεγονότων αναδημοσιεύουμε τεκμηριωμένη και αρκετά αξιόλογη μελέτη που δημοσιεύτηκε προ 10 ετών σε τότε εκδιδόμενο περιοδικό υπό τον τέως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Χρυσόστομο Μητρόπουλο (2002). 
 Την παρούσα απολογητική δημοσίευση, η σύνταξη του ιστολογίου δεν την κάνει φιλόνικα αλλά χάριν Αληθείας και μη παραιτούμενη από αγαθές προθέσεις και επιθυμίας Διαλόγων εν Αγάπη και Αληθεία δια την εν Χριστώ ένωση, όπως υπήρχε, με την επιστροφή στην κοινή Ορθόδοξη πίστη που μας ένωνε στην Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησιά του Χριστού. 














2017/07/27

"ΘΗΒΑΪΚΗ ΦΩΝΗ" ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

Το 2003, η Εκκλησία μας βρέθηκε ατυχώς χωρίς Συνοδικό δημοσιογραφικό όργανο εξαιτίας την παράνομης παρακράτησης από αποσχισθέντα Κληρικό. Τότε, η Ιερά Σύνοδο (επ' ονόματι της οποίας ήταν η ιδιοκτησία του περιοδικού) αποφάσισε να μην προσφύγει στα δικαστήρια παρά την αδιαμφισβήτητη δικαίωση της για την συνέχιση της έκδοσης υπό τον ίδιο τίτλο. Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κυρός Αβράμιος εμπνεύστηκε, ίδρυσε και στήριξε το περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Θηβών μέχρι και την οσιακή κοίμηση του το 2005. Πρώτος Διευθυντής ανέλαβε ο Ιερομόναχος Μηνάς Αλεξιάδης (ως και αρχές του 2008) για τους κόπους τους οποίους κατέβαλε, είθε ο Θεός να τον ελεήσει και φωτίσει. Για μικρό διάστημα ανέλαβε ο διάδοχος του αειμνήστου Επισκόπου κυρού Αβραμίου, Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών κ.κ. Χρυσόστομος και έπειτα, μέχρι και σήμερα, επαξίως, ο Πανοσιολογιότατος Ιερομόναχος π. Βησσαρίων Βάλλιος της Μονής Αγιορειτών Πατέρων Οινόης, ο οποίος απ' αρχής με τον ιδρυτή του περιοδικού συνέδεσε το όνομα του με τους αγώνες και ο έργο του περιοδικού.

Στα 14 χρόνια έκδοσης του περιοδικού εκδόθηκαν 70 τεύχη (69 τακτικά και 1 έκτακτο ως και αυτοτελές ένθετο για την κοίμηση του Πρωθιεράρχου των Γ.Ο.Χ. κυρού Γρηγορίου) με άψογη εμφάνιση και βαθιά ορθόδοξο και ψυχωφελές περιεχόμενο, που το πλήθος των αναγνωστών περίμενε πάντα με χαρά και εναγωνίως. Πλούσιο εύρος θεμάτων υπερκαλήφθηκαν όπως είχαν τεθεί οι στόχοι στο πρώτο τεύχος (το οποίο παρακάτω δημοσιεύουμε σε ασπρόμαυρη μορφή) ενώ η εμφάνιση του περιοδικού βελτιώθηκε αλματωδώς από το πρώτο τεύχος (32 σελ.) ως το τελευταίο της Α' περιόδου (156 σελ.).

Εκφράζουμε τα θερμά συγχαρητήρια στον Πανοσιολογιότατο Διευθυντή για την επάξια και, ως τώρα αξεπέραστη, εποπτεία του στην δημοσιογραφική Φωνή της Εκκλησίας μας και ευχόμαστε για ακόμη μεγαλύτερη ιεραποστολική πρόοδο και διάδοση του δημοσιογραφικού οργάνου της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, είτε ως περιοδικό της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών, ή- αν μας επιτρέπεται- ως επίσημο Συνοδικό όργανο της Εκκλησίας με την ευλογία του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θηβών κ.κ. Χρυσοστόμου.

Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

ΓΕΡΩΝ ΒΛΑΣΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ (+2016)

Ένα έτος συμπληρώθηκε τον παρελθόντα Μάιο (25), όταν σε ηλικία 81 ετών κοιμήθηκε εν Κυρίω αιφνιδίως, συνέπεια ατυχήματος, ο Οσιώτατος Γέρων Βλάσιος Μοναχός Κατουνακιώτης του Ιερού Ητχαστηρίου Γεννήσεως του Χριστού Κατουνακίων Αγίου Όρους. Ο κατά κόσμον Βασίλειος Μακρογιάννης γεννήθηκε το έτος 1935 στον Πόρο Τροιζηνίας από ευσεβείς γονείς. Φοίτησε στο παλαιό τότε εξατάξιο Γυμνάσιο και έπειτα στην Εμποροναυτιλιακή Σχολή Αρχιμίδης. Από την παιδική ηλικία έλαβε  την κατά Θεόν ανατροφή και την αγάπη προς τον Θεό, την Εκκλησία και τον Μοναχισμό.

Ο νεαρός Βασίλειος από θεία βούληση, το έτος 1961, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και εισήλθε ως δόκιμος μοναχός στην ιστορική Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Κουβαρά Κερατέας Αττικής. Το ίδιο έτος, έχων ζήλο για ανώτερη πνευματική ζωή αποφάσισε να ακολουθήσει στο Άγιο Όρος, τον ονομαστό για την αρετή του Γέροντα κλήμη Μοναχώ, μετ' άλλων δοκίμων και ρασοφόρων μοναχών, ένας εκ των οποίων ήταν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Χρυσόστομος. Κατά πρώτον μετέβησαν στην ιδιόρρυθμη Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, μη έχοντες ουδεμία πνευματική επικοινωνία μετά των μνημονευόντων μοναχών της Μονής, και στην συνέχεια στην Ιερά Καλύβη του Αγίου Ελευθερίου στα Βουλευτήρια στης Σκήτης Αγίας Άννης. Έπειτα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Ιερό Ησυχαστήριο Χριστού Γεννήσεως στα Κατουνάκια. Εκεί εκάρη ρασοφόρος μοναχός, μετονομασθείς Βλάσιος, και στην συνέχεια έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα.

Ο Γέρων Βλάσιος ασχολήθηκε με το εργόχειρο της Αγιογραφίας, αλλά και με το παραδοσιακό αγιορείτικο εργόχειρο, το γνωστό ως τσακονικό- πρόκειται περί στυλβωμένου χρυσού επάνω σε ξύλινες εικόνες Αγίων που σχεδιάζεται με σφυρί και κοπιδάκια, χαράσσοντας διάφορα διακοσμητικά στοιχεία. Την τέχνη αυτή επιτελούσε με μεγάλη επιμέλεια και έργα του, υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, βρίσκονται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις χώρες του εξωτερικού, Ρωσία, Η.Π.Α. κ.α.

Ήταν άριστος ιεροψάλτης και τυπικάρης και υπηρέτησε με υπερβολικό ζήλο άοκνα το ιερό αναλόγιο στις πολύωρες και κουραστικές Αγρυπνίες και Ακολουθίες των Ζηλωτών μοναχών του Αγίου Όρους. Υπήρξε ανυποχώρητος αγωνιστών των πατρώων παραδόσεων και της ορθόδοξης ομολογίας, μιμούμενος τους παραδοσιακούς αγώνες των απ' αιώνων μοναχών υπέρ της διατήρησης ανόθευτης της αμώμητης άπαξ παραδοθείσης πίστεως.

Οι ασκητικοί του αγώνες ήταν παροιμιώδεις, αν αναλογισθεί κανείς ότι καθημερινώς, μέχρι της τελευτής του, παρά τα πολλά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, κάνοντας μεγάλες νηστείες και χιλιάδες γονυκλισίες. Είχε, επίσης, εντρυφίσει και αποκτήσει την άοκνη και ψυχωφελή και σωτηριώδη εργασία της νοεράς προσευχής. Ήταν γνώστης και λάτρης της αρχαίας ελληνικής γλώσσης έχοντας αποστηθίσει πάμπολλα χωρία από την Γραφή και την υμνολογία, γινόταν δε άμεσα αντιληπτό σε αυτόν οποιοδήποτε λάθος και εάν έκανε ο εκάστοτε αναγνώστης. Η θεολογική και δογματική κατάρτιση του, λόγω της συνεχούς μελέτης, ήταν υψηλή, με την ευφράδεια του λόγου που τον διέκρινε καθήλωνε κάθε συνομολιτή του αποσπώντας τον θαυμασμό. Κατηχούσε ανελλιπώς τους εκατοντάδες διερχομένους προσκυνητές εκ του Ιερού Ησυχαστηρίου, αλλά και εκτός Αγίου Όρους, όπου μετέβαινε. Προσύλκειε τους πιστούς με τον καταδεκτικό τρόπο του, τον μειλήχιο, καλοπροαίρετο, συγκαταβατικό, ακούραστο και πρόθυμο χαρακτήρα του, ενώ ουδέποτε έπαυσε να καυτηριάζει την σύγχρονη παναίρεση του Οικουμενισμού της οποίας ήταν σφοδρός πολέμιος. Είχε ταχθεί μετά της Συνοδείας του και εναντίον, κάθε προσπάθεια επιβολής από τις σκοτεινές δυνάμεις της νέας αντίχριστης εποχής, των καρτών, ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, χαράγματος και οτιδήποτε άλλο σχετικό.

Το έτος 2005, μετά την εις Επίσκοπο χειροτονία του μέχρι τότε Γέροντος του Ιερού Κελλίου Ιερομονάχου π. Χρυσοστόμου ανέλαβε κατά την τάξη την Γεροντία της Αδελφότητας με μεγάλη συνοχής καρδίας και επίγνωση της υψηλής θέσης του πνευματικού ποδηγέτη μοναχών.

Τον Μάιο του 2016, και ενώ βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη για ιατρικές εξετάσεις, εξαιτίας ατυχήματος  εκδηλώθηκε πυρκαγιά στον χώρο που διέμενε και τραυματίστηκε βαριά, έχοντας καθολικά εγκαύματα τρίτου βαθμού. Έχοντας τις αισθήσεις του, αμέσως κομίστηκε σε θεραπευτήριο της Θεσσαλονίκης και παρά τα σοβαρά και πολυώδινα τραύματα του δεν γόγγυσε, ούτε διαμαρτυρήθηκε ούτε για στιγμή, κάνοντας τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό να θαυμάσουν την καρτερία του. Μόνο μονολογούσε και έλεγε το χρυσοστομικό: "Δόξα τω Θεώ άντων ένεκεν". Την επόμενη παρέδωσε με μαρτυρικούς πόνους αλλά ήσυχα και με γαλήνη το πνεύμα του στον πανάγαθο Θεό, τον οποίον εκ νεότητος αγάπησε. Μεταφέρθηκε στα Κατουνάκια Αγίου Όρους όπου πραγματοποιήθηκε η νεκρώσιμος Ακολουθία από τον Παν/το Ιερομόναχο π. Χρυσόστομο (Βαλτά)  με την παρουσία πλήθους μοναχών από την ευρύτερη περιοχή. Η ταφή του έγινε πίσω από το Ιερό Βήμα του Ναού της Γεννήσεως του Χριστού.

Είθε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να κατατάξει την ψυχή του μακαριστού Γέροντα Βλασίου στούς κόλπους του Πατριάρχη Αβραάμ και στην χορεία του Μοναχικού Τάγματος υπό τον Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη.

2017/07/26

Η ΝΟΕΡΑ ΑΘΛΗΣΙΣ

UNIA- ΟΥΝΙΤΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ


Οι παναιρετικοί οικουμενιστές και οι εν γένει θιασώτες της  εν έτει 2016 "Συνόδου" του Κολυμπαρίου μπορούν να χαίρονται τα αποτελέσματα του αγώνα τους για προδοσία της Ορθοδοξίας και πλήρη επικράτηση του αιρεσιοτόκου Παπισμού. Ο αντίχριστος Παπισμός για ένα μόνο πράγμα αγωνιά και ενδιαφέρεται: την Υποταγή. Απαιτεί την αναγνώριση, την μνημόνευση του Πάπα ως απόλυτου Μονάρχη της "Εκκλησίας" και παραγνωρίζει τα προσωπικά πιστεύω των οπαδών. Έτσι, στην Παπική παρασυναγωγή ανήκουν οι Ουνίτες αλλά και παρόμοιες ομάδες προερχόμενες από Αιρέσεις (Νεστοριανοί, Μονοφυσίτες, Μαρωνίτες κλπ.) καταδικασμένες από τις Αγίες Οικουμενικές Συνόδους, χωρίς να αποβάλλουν τα αιρετικά πιστεύω τους!!!

Μία γεύση για την επιδιωκόμενη ένωση των εξ' ορθοδόξων Καινοτόμων (Οικουμενιστών του Νέου ημερολογίου) με τον Φραγκίσκο του Βατικανού είναι η περίπτωση μιας ενορίας "ορθοδόξων", διαφόρων εθνοτήτων, υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως η οποία προσχώρησε στον τοπικό παπικό "επίσκοπο" και απευθείας στον κ. Φραγκίσκο. Αντί η ενορία αυτή να αποτελεί νησίδα ορθοδοξίας στην Λατινική Αμερική, χάθηκε αύτανδρη στην χοάνη του Αντιχρίστου Παπισμού ελέω των Ουνιτών του Οικουμενισμού!

Από 10 Ιουνίου 2017, λοιπόν, η ενορία του Αγ. Σπυρίδωνος θα υπάγεται στον Παπισμό ως "Ελληνική Βυζαντινή Καθολική Κοινότητα" και μάλιστα κατόπιν "Ομολογίας Πίστεως" στον Πάπα!!! Θα "λειτουργούν" κατά το ορθόδοξο τυπικό και μάλιστα με το παλαιό ημερολόγιο (!) αλλά υποταγμένοι στην παπική αίρεση: Λύκοι εν δορά προβάτου για αγνοούντες και πλανωμένους.

Ακολουθούν φωτογραφίες και βιβλίο στην αγγλική για την Ουνία.



ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Επανεκδόθηκε σε νέα εμπλουτισμένη Β' έκδοση, αποτελούμενο από 400 σελίδες, το πνευματικό εγχειρίδιο με τον τίτλο "Πολύτιμος Οδηγός Πατερικής Σοφίας", από την Ιερά Μονή Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Πανάκτου Βοιωτίας. Το βιβλίο αποτελεί όπως αναφέρεται και στο πρόλογο του, συλλογή πνευματικών λόγων των Πατέρων, των Αποστόλων και Αγίων της Εκκλησίας μας, περί προσευχής, παθών, πίστης, πειρασμών και δοκιμασιών, αμαρτίας και πλείστων άλλων θεολογικών ζητημάτων.

Οι άγιοι λόγοι σταχυολογούνται κατά θέμα, και ούτω ο πιστός αναγνώστης ευκόλως διατρέχει την ύλη του βιβλίου, επικεντρώνοντας την μελέτη του σε αυτό που εκάστοτε τον απασχολεί. Στόχος του εγχειριδίου είναι να συντροφεύσει όσους πιστούς δεν είναι αδιάφοροι προς τα θεία και αναζητούν την εφαρμογή του Ευαγγελικού λόγου στην ζωή τους. Επίσης, να βοηθήσει εκείνους που  θα ήθελαν να ανατρέξουν στις σελίδες του να εμβαθύνουν στις θείες έννοιες και να στραφούν σε έργα πνευματικά. Η συλλογή Πατερικών αποφθεγμάτων αποτελεί πόνημα του Αγιορείτη Μοναχού Κασσιανού Κατουνακιώτη.

Τηλέφωνο για πληροφορίες: 22630. 51. 600.


Διατίθενται για κάθε ενδιαφερόμενο δύο λίαν ψυχωφελή βιβλία του Αγίου Πατρός Ματθαίου Καρπαθάκη, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του Ομολογητού, "Σμάραγδος" και "Επιστολαί". Τα βιβλία αυτά αποτελούν συλλογή διαφόρων νουθεσιών, λόγων και επιστολών και τα οποία εκδόθηκαν στο παρελθόν χάριν ακραιφνούς αγάπης και ψυχικής ωφέλειας, όπως σημειώνεται στην έκδοση.

Για πληροφορίες στο τηλέφωνο: 694. 692. 6962.

ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ

Την 30η του μηνός Απριλίου, ημέρα Σάββατο, μνήμη του Αγίου Ενδόξου Αποστόλου Ιακώβου του Ζεβεδαίου, αδελφού του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εόρτασε τα ονομαστήριά του ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας κ. Ιάκωβος, στην Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας (Σκήτη Παναγουλάκη) Καλαμάτας, ιστορική έδρα της Ιερά Μητροπόλεως Γ.Ο.Χ. Μεσσηνίας.

Αφ' εσπέρας εξάλη μέγας Εσπερινός, ενώ το πρωί της κυριώνυμης ημέρας τελέστηκε ο εόρτιος Όρθρος μετά αρτοκλασίας και το πανηγυρικό Αρχιερατικό Συλλείτουργο, στο οποίο προεξήρχε ο άγων τα ονομαστηρια, συμπαραστατούμενος υπό του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Ιγνατίου, βοηθούμενοι από τον Παν/το Ιερομόναχο π. Αθανάσιο και τον Διάκονο π. Χριστοφόρο.

Προσήλθε πλήθος πιστών από την Πελοπόννησο και διάφορες περιοχές για να τιμήσει τον εορτάζοντα Αρχιερέα. Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιότατος Φθιώτιδος κ. Ιγνάτιος, ενώ κατά την Απόλυση ευχήθηκε στον εορτάζοντα εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου, του Ιερού Κλήρου και των Μοναχικών Ταγμάτων.

Ο Σεβασμιότατος κ. Ιάκωβος ευχαρίστησε τους προσελθόντας πιστούς ενώ ο χορός των Ιεροψαλτών έψαλε το "Πολυχρόνιο" του τιμώμενου Αρχιερέως. Η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής παρέθεσε πλουσιοπάροχη τράπεζα σε όλους τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ- ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η Ιερά Σύνοδος μετά βαθυτάτης θλίψεωςγνωστοποιεί εις άπαν το χριστεπώνυμον πλήρωμα της καθ' ημάς Αγίας Εκκλησίας ότι το Ανώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, την Πέμπτην 21η Απριλίου, διά της υπ' αριθμόν 164-21/4/201 ομοφώνου αποφάσεως, επέβαλεν εις τον Μητροπολίτην Λαρίσσης και Τυρνάβου κ. Φιλόθεον Τουρτουνή την ποινή της καθαιρέσεως εκ του υψηλού αξιώματος της Αρχιερωσύνης, απογυμνών αυτόν τελείως από παντός ιερατικού βαθμού και τίτλου, κατάγον και επαναφέρον αυτόν εις την τάξιν των μοναχών, του λοιπού προσφωνούμενος δια του μοναχικού ονόματος, Φιλόθεος μοναχός, και αναμένει την μετάνοια αυτού.

Η Ιερά Σύνοδος έκρινε και εδίκασε τον από 4ης Αυγούστου 2015 επί ποινή αργίας  από πάσης ιεροπραξίας διατελούντα Μητροπολίτη Λαρίσσης και Τυρνάβου  της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος, Φιλόθεον, κατά κόσμον Χριστόδουλον Τουρτουνήν του Δημητρίου κατηγορούμενον επί:

α) Καταφρονήσει της Ανώτατης εκκλησιαστικής του Αρχής, ήτοι της Ιεράς Συνόδου, η οποία τον προήγαγε εις τον της Αρχιερωσύνης βαθμόν, την 26ην Σεπτεμβρίου του έτους 2012.
β) Αποκηρύξει και χωρισμώ αυτού από της Ιεράς Συνόδου.
γ) Αποστασία και παρασυναγωγή.
δ) Σκανδαλισμώ της συνειδήσεως των πιστών και συγκεκριμένως δια κηρυγμάτων και φυλλαδίων καταφερομένου εναντίον αυτής της Ιεράς Συνόδου.
ε) Καταπατήσει της κατοπινής συνοδικής αποβάσεως επιβληθείσης ως ανωτέρω εις αυτόν αργίας από πάσης ιεροπραξίας, ένεκεν αδικημάτων σαφώς προβλεπομένων και ρητώς τιμωρουμένων υπό των θείων και ιερών Κανόνων ΙΔ' και ΙΕ' Κανών της Α' και Β' Συνόδου, ΛΑ' Καρθαγένης, Α΄ του. Μ. Βασιλείου.

Κατόπιν των ανωτέρω, η Ιερά Σύνοδος απαγορεύει εις τους πιστούς της Εκκλησίας ημών πάσαν εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά του καθαιρεθέντος και μετά ταύτα αυτοαποκοπέντος εκ της Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας πρώην Μητροπολίτου κ. Φιλοθέου. Πάσα δε παράβασις της απαγορεύσεως ταύτης συνεπάγεται δια τους παραβάτας τας κανονικάς εκκλησιαστικάς συνέπειας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

2017/06/18

ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΣΙΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ


Με αγιορείτικη κατάνυξη και ευλάβεια τιμήθηκε η μνήμη των εν Άθω Οσίων Ασκητών και Πατέρων στην φερώνυμη ανδρώα Ιερά Μονή στο Πάνακτο Βοιωτίας (στα όρια του νομού Αττικής), η οποία τυγχάνει πνευματικό προπύργιο και φυτώριο της γνησίας Ορθοδοξίας καθώς η ευάριθμη Αδελφότητα της Μονής- κυρίως νέων στην ηλικία μοναχών- έχει αναδείξει αρκετούς κληρικούς. 

Το Σάββατο τελέστηκε ο μικρός εσπερινός και προσφέρθηκε τράπεζα στις δεκάδες των προσκυνητών που προσήλθαν. Περί της 10 μ.μ. ξεκίνησε η ιερά αγρυπνία η οποία περατώθηκε το μεσημέρι της επόμενη (συνολικά 14 ώρες). 

Η παρουσία απάντων των Αγίων Αρχιερέων της Ιεράς ημών Συνόδου λάμπρυνε ακόμη περισσότερο την πανήγυρη. Προεξήρχε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτη Θηβών και Γέρων της Μονής κ.κ. Χρυσόστομος μετά των Σεβασμιωτάτων Αρχιερέων Φθιώτιδος κ.κ. Ιγνάτιος (στο πρώτο μέρος της πολύωρης αγρυπνίας), Μεσσηνίας κ.κ. Ιάκωβος και Αττικής κ.κ. Κοσμάς μετά Κληρικών Πατέρων της Μονής.
Τα Αναλόγια πλαισίωναν χοροί Πατέρων της Μονής βοηθούμενοι από καλλίφωνους λαϊκούς ψάλτες και τον καλλίφωνο Πανοσιολογιότατο Ιερομόναχο π. Αυγουστίνο Βρακάτο.
Τον Θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος κ. Κοσμάς ενώ και ο Γέρων της Μονής, Πανιερώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ.κ. Χρυσόστομος ομίλησε δια ολίγων στο πυκνό εκκλησίασμα, τονίζοντας την προσφορά των Οσίων Πατέρων του Άθω, την αντίσταση τους στις αιρέσεις και στις πλάνες που ταλάνισαν την Εκκλησία του Χριστού, σε αντίθεση με τους σημερινές πεπτωκότες οικουμενιστές που δουλικά υποκύπτουν στην επέλαση της Παναίρεσης. Τέλος, κάλεσε σε πνευματική επαγρύπνηση τους Ορθοδόξους πιστούς και στην καλλιέργεια της αγάπης και των χριστιανικών αρετών, υπενθυμίζοντας ότι ο μοναδικός προορισμός του "εν εξορία" Χριστιανού είναι η ένωση- στην παρούσα και την μέλλουσα Ζωή- με τον Χριστό.
Ακολούθησε πλούσια τράπεζα επίγειων αγαθών, τα οποία με αγάπη και φροντίδα παράθεσε η Αδελφότηταν των Μοναχών ενώ γινόταν η ανάγνωση πατερικών κειμένων ώστε να συνδυάζεται η πνευματική τροφή με την υλική. Οι πιστοί, προερχόμενοι από διάφορες περιοχές επέστρεψαν στα ίδια πνευματικά ενισχυμένοι και δοξάζοντες τον Τριαδικό Θεό και τους Αγίους Του εν τω Αγιωνύμω όρει του Άθω.

ΒΙΝΤΕΟ: ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ ΚΑΙ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ



2017/06/06

ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Με κατάνυξη εόρτασαν οι Ιεροί Ναοί της Εκκλησίας την Δεσποτική εορτή του Αγίου Πνεύματος "το εκ Πατρός εκπορευόμενον και εν Υιώ αναπαυόμενον" ήτοι την εορτή της Αγίας Τριάδος. 
Ακολουθούν φωτογραφικά στιγμιότυπα από τον ενοριακό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Κοζάνης όπου ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Θεοφύλακτος Χαντωνάς και τελέστηκε μεγαλοπρεπώς η Λιτανεία της αγίας Εικόνας που τόσο βλασφημείται και λοιδορείται από αιρετικούς.




Με σεμνότητα εόρτασε το γραφικό παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Κάστρου Κορώνης. Ιερούργησε ο Παν/τος Ιερομόναχος π. Αθανάσιος βοηθούμενος υπό του Ιεροδιακόνου π. Χριστοφόρου, αμφότεροι αδελφοί της Ιεράς Μονής Παναγουλάκη Καλαμάτας. 


2017/06/04

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Λόγος περὶ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς» Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
ἀπόσπασμα ἀπὸ τὶς Πατερικὲς ἐκδόσεις  «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», τόμος 10ος σε νεοελληνική απόδοση.

«ΝΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΣΑΡΚΑ ΕΚΚΕΧΥΤΑΙ»


«Ὅταν συμπληρωνόταν ἡ πεντηκοστὴ ἡμέρα μετὰ τὴν Ἀνάσταση, τῆς ὁποίας ἔφθασε τώρα ἡ μνήμη, ἐνῷ ὅλοι οἱ μαθητὲς ἦσαν συγκεντρωμένοι μαζὶ καὶ εὑρίσκονταν ὁμόψυχοι στὸ ὑπερῷο (οἶκος) ἐκείνου τοῦ ἱεροῦ, ἀλλὰ καὶ στὸ προσωπικό του ὑπερῷο, στὸ νοῦ του, συναγμένος ὁ καθένας τους (διότι ἦσαν σὲ ἡσυχία καὶ ἀφιερωμένοι στὴ δέηση καὶ στοὺς ὕμνους πρὸς τὸ Θεό), ξαφνικά, λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, «ἀκούσθηκε ἦχος ἀπὸ τὸν οὐρανό, σὰν ἀπὸ ὁρμὴ βιαίου ἀνέμου καὶ ἐγέμισε τὸν οἶκο ὅπου κάθονταν». (Πράξ. 2, 1-11). Εἶναι βίαιος γιατὶ νικᾶ τὰ πάντα καὶ ξεπερνᾶ τὰ τείχη τοῦ πονηροῦ, γκρεμίζει κάθε ὀχύρωμα τοῦ ἐχθροῦ, ταπεινώνει τοὺς ὑπερήφανους, ἀνυψώνει τοὺς ταπεινοὺς στὴ καρδιὰ καὶ διασπᾶ τοὺς συνδέσμους τῶν ἁμαρτημάτων. Γέμισε δὲ ὁ οἶκος ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματικὴ καὶ ἐκπληρώνοντας τὴν ἐπαγγελία τοῦ Σωτῆρα, ποὺ τοὺς ἔλεγε, πρὶν ἀναληφθεῖ: «Ὁ μὲν Ἰωάννης βάπτισε μὲ νερό, ἐσεῖς δὲ θὰ βαπτισθῆτε μὲ ἅγιο Πνεῦμα, ὄχι ἔπειτα ἀπὸ πολλὲς μέρες».
λλὰ καὶ τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσε σ᾿ αὐτοὺς τὸ ἔδειξε νὰ ἀληθεύει. Διότι διὰ τοῦ ἤχου αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς οἱ Ἀπόστολοι ἔγιναν πραγματικὰ υἱοὶ βροντῆς. «Καὶ φάνηκαν σ᾿ αὐτοὺς γλῶσσες διαμεριζόμενες ὡσὰν πυρὸς καὶ στὸν καθένα τοὺς κάθισε ἀπὸ μία κι᾿ ἐγέμισαν ὅλοι ἅγιο Πνεῦμα καὶ μιλοῦσαν ἄλλες γλῶσσες, ὅπως τοὺς ἔδιδε τὸ Πνεῦμα νὰ μιλοῦν».
λλὰ γιὰ ποιὸ λόγο φάνηκε τὸ Πνεῦμα σὲ σχῆμα γλωσσῶν; Ἀφ᾿ ἑνὸς γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴ συμφυΐα του, τὴ σχέση του μὲ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατὶ τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴ γλώσσα πρὸς τὸ λόγο. Συγχρόνως δὲ καὶ γιὰ τὴ χάρη τῆς διδασκαλίας, γιατὶ ὁ κατὰ Χριστὸ διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δὲ φανερώθηκε τὸ ἅγιο Πνεῦμα μὲ πύρινες γλῶσσες;
χι μόνο γιὰ τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸ Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ (γιατὶ πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ διπλὴ ἐνέργεια τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων. Γιατὶ μπορεῖ συγχρόνως νὰ εὐεργετεῖ καὶ νὰ τιμωρεῖ. Ὅπως τὸ πῦρ ἔχει διπλὴ ἰδιότητα καὶ νὰ φωτίζει καὶ νὰ φλογίζει, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τῆς διδασκαλίας, αὐτοὺς ποὺ ὑπακούουν φωτίζει καὶ αὐτοὺς ποὺ ἀπειθοῦν παραδίδει τελικὰ σὲ πῦρ καὶ κόλαση. Εἶπε δὲ γλῶσσες, ὄχι πυρός, ἀλλὰ σὰν πυρός, γιὰ νὰ μὴ νομίσει κανεὶς ὅτι τὸ πῦρ ἐκεῖνο εἶναι αἰσθητὸ καὶ ὑλικό, ἀλλὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ἐπιφάνεια τοῦ Πνεύματος σὰν μὲ παράδειγμα.
Γιὰ ποιὸ λόγο δὲ οἱ γλῶσσες φάνηκαν νὰ διαμερίζονται σ᾿ αὐτούς; Γιατὶ μόνο στὸ Χριστὸ ποὺ ἦλθε καὶ αὐτὸς ἀπὸ πάνω δὲν δίδεται μὲ μέτρο τὸ Πνεῦμα ἀπὸ τὸ Πατέρα. Ἐκεῖνος καὶ κατὰ σάρκα ἀκόμη εἶχε ὁλόκληρη τὴ θεία δύναμη καὶ τὴν ἐνέργεια, ἐνῷ σὲ κανέναν ἄλλο δὲν ἔγινε χωρητὴ ὅλη ἡ χάρη τοῦ Πνεύματος, ἀλλὰ ἀτομικὰ ὁ καθένας ἀποκτᾶ ἄλλος τὸ ἕνα καὶ ἄλλος τὸ ἄλλο ἀπὸ τὰ χαρίσματα, γιὰ νὰ μὴ νομίσει κανεὶς ὅτι ἡ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα διδόμενη στοὺς ἁγίους χάρη εἶναι φύση.
Τὸ δὲ ἐκάθισε δὲν ὑποδηλώνει μόνο τὸ δεσποτικὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ καὶ τὸ ἑνιαῖο του θείου Πνεύματος. Κάθισε πάνω στὸ καθένα τους καὶ πληρώθηκαν ὅλοι ἅγιο Πνεῦμα, γιατὶ καὶ ὅταν μερίζεται κατὰ τὶς διάφορες δυνάμεις καὶ ἐνέργειές του, διὰ τῆς καθεμιᾶς ἐνέργειας παρευρίσκεται καὶ ἐνεργεῖ ὁλόκληρο τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ἀμερίστως μεριζόμενο καὶ ὁλοκληρωτικὰ μετεχόμενο, κατὰ τὴν εἰκόνα τῆς ἡλιακῆς ἀκτίνας. Λαλοῦσαν δὲ ἄλλες γλῶσσες, δηλαδὴ διαλέκτους, διότι ἔγιναν ὄργανα τοῦ θείου Πνεύματος, ἐνεργοῦντα καὶ κινούμενα κατὰ τὴ θέληση καὶ δύναμη ἐκείνου.
Αὐτὰ προαναγγέλθηκαν καὶ μέσῳ τῶν προφητῶν του, ὅπως διὰ τοῦ Ἰεζεκιήλ: «θὰ σᾶς δώσω καρδιὰ νέα καὶ Πνεῦμα νέο θὰ βάλω μέσα σας, τὸ Πνεῦμα μου». (Ἰεζ. 36,26). Διὰ τοῦ Ἰωήλ: «καὶ κατὰ τὶς ἔσχατες μέρες θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου ἐπάνω σὲ κάθε σάρκα». (Ἰωὴλ 2,28). Διὰ τοῦ Μωυσῆ: «ποιὸς θὰ καταστήσει προφῆτες ὅλο τὸ λαὸ τοῦ Κυρίου, ὅταν δώσει ὁ Κύριος σ᾿ αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα του;».
 ἴδιος δὲ ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὅποιος πιστεύει σὲ μένα, θὰ ρεύσουν ποτάμια ζωντανοῦ ὕδατος ἀπὸ τὴν κοιλιά του» τὸ ὁποῖο ἑρμηνεύοντας ὁ εὐαγγελιστής: «τοῦτο τὸ ἔλεγε περὶ τοῦ Πνεύματος ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λαμβάνουν οἱ πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν». (Ἰω. 17,39). Ἔλεγε ἐπίσης στοὺς μαθητές του: «ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, θὰ τηρήσετε τὶς ἐντολές μου, κι᾿ ἐγὼ θὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ σᾶς στείλει ἄλλο Παράκλητο, γιὰ νὰ μείνει μαζὶ σὰς αἰωνίως, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας» καὶ «ὁ δὲ Παράκλητος, τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ θὰ στείλει ὁ Πατέρας στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖνος θὰ σὰς διδάξει τὰ πάντα» καὶ «θὰ σὰς ὁδηγήσει σὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια». (Ἰω.14,15 - 14,26 - 15,26 - 17,39).
Τώρα λοιπὸν ἐκπληρώθηκε ἡ ἐπαγγελία καὶ κατῆλθε τὸ ἅγιο Πνεῦμα, σταλμένο καὶ δοσμένο ἀπὸ τὸ Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ καὶ ἀφοῦ περιέλαμψε τοὺς ἁγίους μαθητὲς καὶ τοὺς ἄναψε θείως ὡς πραγματικὲς λαμπάδες καὶ τοὺς ἀνέδειξε σὲ φωστῆρες ὑπερκοσμίους καὶ παγκοσμίους. Ὅπως δέ, ἂν κανεὶς ἀνάψει ἀπὸ τὴ φωσφόρο λαμπάδα ἄλλη καὶ ἀπὸ ἐκείνη ἄλλη καὶ οὕτω καθεξῆς, κρατώντας τὸ μὲ τὴ διαδοχή, ἔχει πάντοτε τὸ φῶς μόνιμα, ἔτσι διὰ τῆς χειροτονίας τῶν Ἀποστόλων ἐπὶ τοὺς διαδόχους των διαδίδεται ἡ χάρη τοῦ θείου Πνεύματος δι᾿ ὅλων τῶν γενεῶν καὶ φωτίζει ὅλους τοὺς ὑπακούοντας στοὺς ποιμένες καὶ διδασκάλους.
Τὸ ἅγιο Πνεῦμα ποὺ δὲν ἀποστέλλεται μόνο, ἀλλὰ καὶ ἀποστέλλει τὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα Υἱὸ πάνω στὴ γῆ καὶ μᾶς δίδαξε τὰ θαυμαστὰ καὶ μεγάλα. Διότι τὸ ἅγιο Πνεῦμα ἦταν πάντοτε καὶ συνυπῆρχε μὲ τὸν Υἱὸ στὸν Πατέρα, συνδημιουργώντας στὸν καιρό τους τὰ δημιουργηθέντα καὶ συνανακαινίζοντας τὰ φθαρέντα καὶ συγκρατώντας τὰ διαμένοντα, πανταχοῦ παρὸν καὶ τὰ πάντα πληροῦν καὶ διέπον καὶ ἐφορῶν. Ὄχι μόνο παντοῦ, ἀλλὰ καὶ πάνω ἀπὸ τὸ πᾶν, οὔτε σὲ ὅλο τὸν αἰώνα καὶ τὸ χρόνο μόνο, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ κάθε αἰώνα καὶ χρόνο».


2017/05/29

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



Αναδημοσίευση από Ιερά Μονή Αγίου Κυπριανού Φυλής Αττικής.

2017/05/28

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Λάρισα τιμήθηκε λαμπρώς ο πολιούχος της θεσσαλικής πρωτεύουσας, Άγιος Αχίλλειος Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης, Την πανηγυρική Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Ιερομόναχος π. Βησσαρίων Βάλλιος ο οποίος κήρυξε και τον Θείο Λόγο.
Οι ορθόδοξοι πιστοί της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου είχαν συνάμα την χαρά και την ευλογία να προσκυνήσουν απότμημα του ιερού Λειψάνου του Αγίου Ματθαίου Αρχιεπισκόπου Γ.Ο.Χ. Αθηνών.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, αρκετοί πιστοί με επικεφαλής τον Πατέρα Βησσαρίωνα μετέβησαν στον πλησιόχωρο ιστορικό Ναό του Αγίου Αχιλλείου για να προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου και να ψάλλουν ύμνους ευχαριστίας για την σκέπη και προστασία του.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χαίρει ἔχουσα, ἡ Θεσσαλία, σὲ ἀκοίμητον, φρουρῶν προστάτην, 
καὶ τῆς Λαρίσης ἡ πόλις ἀδάμαντα, ἡ Ἐκκλησία τὴν εὔηχον σάλπιγγα, 
τὸ τοῦ Υἱοῦ ὁμοούσιον κηρύξασαν, 
Πάτερ Ἅγιε Ἱεράρχα Ἀχίλλιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.








2017/05/27

MNHMH ΑΓΙΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ


Mε μεγάλη κατάνυξη και με την συμμετοχή πυκνού εκκλησιάσματος από διάφορα μέρη της Ελλάδας, τιμήθηκε η μνήμη του Αγίου Ματθαίου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών του Ομολογητή και Μυροβλύτη στην Ιερά Μόνη Οσίας Παρασκευής Μύτικα Χαλκίδας. Η ημέρα αυτή για την αδελφότητα, που τυγχάνουν πνευματικά τέκνα, τιμάται ως δεύτερη πανήγυρη της Μονής. 

Το πρωί τελέστηκε η εόρτια Ακολουθία του Όρθρου, μέσα και στην χαρμόσυνη ατμόσφαιρα του συνεχιζόμενου εορτασμού της Αγίας Αναλήψεως του Κυρίου και ακολούθησε η Θεία Λειτουργία με συλλειτουργία των Ιερομονάχων π. Βησσαρίωνος και π. Χρυσοστόμου, Αδελφών της Ιερά Μονής Οσίων Αγιορειτών Πατέρων Βιλλίων Οινόης. 



Έψαλλε ο βυζαντινός χορός των μοναζουσών κατανυκτικά ενώ ο πατήρ Χρυσόστομος, κατά την ώρα του Κοινωνικού, κήρυξε τον Θείο Λόγο αναφερθείς στο βίο και κυρίως στους ομολογιακούς αγώνες του θαυματουργού Ιεράρχη. Μετά την απόλυση μίλησε για λίγο και ο πατήρ Βησσαρίων τονίζοντας την παρακαταθήκη την οποία παραλαμβάνουμε πάντα τα μέλη της Εκκλησίας, από Επισκόπου έως και κάθε πιστού, και την ανάγκη να την συνεχίσουμε ανόθευτη προς σωτηρία ψυχών. Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στους ομολογιακούς αγώνες της εξόριστης Αδελφότητας της Μονής, η οποία στερήθηκε και το νερό αφού διακόπηκε η υδροδότηση των Μοναχών ώστε να εξαναγκαστούν να εγκαταλείψουν το Μοναστήρι. αφού δεν μπορούσαν ούτε να μαγειρεύουν, από την συμμορία της εικονομάχου "μοναχής" Συγκλητικής Τσακίρογλού και των περί αυτήν... Τονίζοντας την ανάγκη συνέχισης της μαρτυρικής ομολογίας με ταπείνωση.

Ακολούθησε η λιτανεία πέριξ της Μονής των Ιερών Λειψάνων και ιδιαιτέρως της αγίας Κάρας του Αρχιεπισκόπου Ματθαίου, την οποία ως ιερό θησαυρό κατέχει η Μονή και της ιεράς εικόνας του εορταζόμενου αγίου. Οι πιστοί είχαν την ευλογία να προσκυνήσουν τα ιερά αυτά σεβάσματα κατά την διάρκεια της Λειτουργίας ενώ, κατά το "Πάσα πνοή", οι ιερείς έχρισαν δι' αγίου ελαίου τους εκκλησιαζομένους, ευλογούντες αυτούς και με ωμοφόριο του αγίου Ιεράρχου.

Τέλος έγινε η διανομή του αντίδωρου και προσφέρθηκε φιλοξενία στους προσκυνητές της Μονής από την Αδελφότητα της Οσιοτάτης Γερόντισσας Βενερίας.



















2017/05/23

ΑΓΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

Το ερχόμενο Σάββατο τιμάται η μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ματθαίου του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, του Ομολογητή και Μυροβλύτη, κοιμηθέντος οσιακώς την 14/27 Μαΐου 1950. Για την συμπλήρωση 67 χρόνων από την κοίμηση του δημοσιεύουμε σε ηλεκτρονική μορφή το αφιέρωμα του Συνοδικού Ημερολογίου της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος του έτους 2002.
Την μνήμη του πανηγυρίζει δεόντως η μαρτυρική Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Οσίας Παρασκευής Μύτικα Χαλκίδας. Οι Μοναχές της Μονής και πνευματικές θυγατέρες του Αγίου Ματθαίου προέρχονται από την Μονή που ίδρυσε ο Άγιος Πατήρ στην Κερατέα, απ' όπου εκδιώχθηκαν και εν εξορία βρέθηκαν δια την εμμονή τους στην διδασκαλία του θαυματουργού Πνευματικού τους Πατρός και κοινή πίστη της Καθολικής Εκκλησίας του Χριστού!

Aπολυτίκιον. Ήχος Α' "Του λίθου σφραγισθέντος"
Ἀθηνῶν εἶ ποιμένας καί τῆς Κρήτης τό καύχημα, 
μοναζόντων τό κλέος, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, 
Ματθαῖε ἱερώτατε, σοφέ, ψυχῶν τε καί σωμάτων ιατρέ, 
τῶν ἐν παντοίοις κινδύνοις καί πειρασμοῖς 
καταφυγή τε καί σκέπη καί ἀγαλλίαμα.
Δόξα τῶ σέ δοξάσαντι Χριστῶ, δόξα τῶ σέ στεφανώσαντι,
δόξα τῶ ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς μυροβλύτην 

2017/05/10

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΡΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑ ΨΥΧΩΝ

Είμαστε υποχρεωμένοι στις ιεραποστολικές χώρες να εφαρμόζουμε πάντοτε τους κανόνες της Εκκλησίας;


Παν. Ι. Μπούμη (Πάντα τα έθνη, Τεύχος 25, α΄Τρίμηνο 1988, σελ.8 -9)



Απάντηση: Η ερώτηση αυτή προέκυψε από τα προηγούμενα σημειώματα - απαντήσεις, όπου λέγεται, ότι πρέπει στις κρίσεις μας και στις απαντήσεις μας, στις αποφάσεις μας καις τις πράξεις μας, να βασιζόμαστε στην αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση, στην Αγία Γραφή και στις αποφάσεις (όρους - κανόνες) των Οικουμενικών Συνόδων, γιατί αυτές είναι σίγουρα αλάθητες και ορθές, και οδηγούν στην σωτηρία και στη θέωση. Για το λόγο αυτό και η απάντηση μας στο ανωτέρω ερώτημα, καθώς και η ανάγνωση του σημειώματος αυτού, πρέπει να είναι πολύ προσεκτική, να γίνει με μεγάλη προσοχή.

* * *

Όπως θα είχε παρατηρήσει ο αγαπητός αναγνώστης της στήλης αυτής, στα προηγούμενα σημειώματα γράψαμε και επαναλάβαμε, ότι μπορούμε να προβούμε σε τούτο ή εκείνο το έργο ή την ενέργεια στους χώρους της εξωτερικής ιεραποστολής και γενικότερα μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, επειδή δεν έχουμε κανόνα της Εκκλησίας που να μας το απαγορεύει, ή που να μας υπαγορεύει το αντίθετο. Επειδή δηλαδή δεν έχουμε κανόνα της Εκκλησίας που να μας ορίζει, που να μας επιβάλλει, τι πρέπει να πράξουμε, γι' αυτό έχουμε ελευθερία κινήσεων. Γιατί και ο απ. Παύλος λέει: «Ου ουκ έστι νόμος, ουδέ παράβασις» (Ρωμ. 4, 15).

Αλλοιώς, αν έχουμε κανόνα της Εκκλησίας που μας καθορίζει, τι πρέπει να πράξουμε ή τι πρέπει να αποφύγουμε να πράξουμε, τότε δεν είμαστε ελεύθεροι να πράξουμε ότι θέλουμε, δεν έχουμε απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Είμαστε υποχρεωμένοι και δεσμευμένοι να τον ακολουθήσουμε, γιατί αλλιώς κάνουμε παράβαση , κάνουμε παρανομία, αμαρτία.

Εν τούτοις μέσα στην Εκκλησία και στο Κανονικό Δίκαιο υπάρχει και η περίπτωση εκείνη, κατά την οποία αν και «παραβαίνουμε», αν και παρεκκλίνουμε από ένα κανόνα, δεν κάνουμε αμαρτία, ή μάλλον δεν μας καταλογίζεται ως αμαρτία. Αυτή είναι η περίπτωση της εφαρμογής της εκκλησιαστικής οικονομίας ή όπως απλώς λέμε: «αυτό γίνεται κατ' οικονομία». Για να είναι όμως οικονομία μία ενέργεια ή μία παράλειψη καθήκοντος, και να μην είναι παράβαση, χρειάζονται ορισμένες προϋποθέσεις, ώστε ο θεσμός της οικονομίας να μην εκτραπεί της πορείας του και να μην καταντήσει αταξία, ακαταστασία και σύγχυση.

Πριν πάμε όμως στις προϋποθέσεις, ας δώσουμε τον ορισμό της οικονομίας και της ακριβείας:

« Οικονομία είναι η αρμοδίως και από χριστιανική διάθεση - αγάπη πρόσκαιρη και λογική παρέκκλιση από την ακρίβεια των κανόνων, χωρίς μετακίνηση των δογματικών ορίων, προς σωτηρία των ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται εντός και εκτός της Εκκλησίας».

Ακρίβεια κατά πρώτον είναι το σύνολο της αυθεντικής εκκλησιαστικής παραδόσεως, όπως την είδαμε και παραπάνω. Είναι η επικυρωμένη από Οικουμενικές Συνόδους Εκκλησιαστική Παράδοση, η οποία αποτελεί τη βάση της Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας, της ορθής και ακριβούς πίστεως και ζωής.

Πολλοί λένε, ότι ακρίβεια είναι και οι λοιπές διατάξεις, οι εγκύκλιοι κ.τ.λ., γενικώς οι παραδόσεις, οι οποίες ισχύουν σε μία τοπική Εκκλησία. Όμως δεν μπορούμε να δεχθούμε το χαρακτηρισμό αυτό, παρά μόνο καταχρηστικώς, διότι, όπως είπαμε σε προηγούμενα σημειώματα, δεν είμαστε βέβαιοι, αν αυτές είναι αλάθητες, εάν δίνουν το απολύτως ακριβές, το ορθό.

Ακρίβεια επίσης είναι η ακριβής και πιστή τήρηση (διαφύλαξη και εφαρμογή) της αυθεντικής εκκλησιαστικής παραδόσεως. Τελικός σκοπός της ακρίβειας είναι η κατόρθωση της οικοδομής και σωτηρίας των πιστών.

* * *

Στο σημείο αυτό τίθεται και το εξής ερώτημα: Εκτός από την αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση (δόγματα και κανόνες) είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε και τις διατάξεις, εντολές κ.τ.λ., τις οποίες εκδίδουν οι διάφορες τοπικές εκκλησιαστικές Αρχές. Είναι δηλαδή αυτές υποχρεωτικές; Ή μπορούμε να τις αγνοήσουμε; Η απάντηση είναι η εξής: Βεβαίως είναι υποχρεωτικές για όσους ανήκουν στη δικαιοδοσία των αρχών αυτών και εφ΄ όσον δεν έρχονται σε αντίθεση προς την αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση. Ο απ. Παύλος παραγγέλλει: « Πείθεστε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε· αυτοί γαρ αργυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες » (Εβρ. 13, 17).

Αν όμως ξέρουμε καλά, ότι αυτές οι γνώμες ή οι εντολές έρχονται σε αντίθεση προς την Παράδοση της Εκκλησίας, τότε οφείλουμε, με τον ενδεδειγμένο καλό τρόπο και με τον απαιτούμενο σεβασμό, να πούμε στους εκκλησιαστικούς και πνευματικούς ηγέτες, ότι σφάλλουν, ότι έρχονται σε αντίθεση προς την ορθόδοξη παράδοση, και, κατά συνέπεια, ότι δεν μπορούμε να συμμορφωθούμε και να ακολουθήσουμε τέτοιες ανθρώπινες υποδείξεις και εντολές. Το παράδειγμα σ' αυτό μας το έδειξαν οι απόστολοι, όταν είπαν: « Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις » (Πραξ. 5, 29).

Ας έλθουμε όμως και πάλι στο θεσμό της οικονομίας. Είπαμε προηγουμένως, ότι ο τελικός σκοπός της ακριβείας είναι η σωτηρία του ανθρώπου δια μέσου της Εκκλησίας. Όταν όμως η απαρέγκλιτη εφαρμογή ενός κανόνα σε μία δεδομένη περίπτωση εμποδίζει την επίτευξη αυτού του σκοπού, τότε εξετάζει η Εκκλησία, μήπως η προσωρινή και λογική αναστολή του εν λόγω κανόνα συμβάλλει στην επιτυχία του επιδιωκομέμου σκοπού. Εάν πράγματι τούτο συμβαίνει, τότε μπορούμε να προβούμε στην αναστολή αυτή, γιατί και τότε βρισκόμαστε στον ορθό δρόμο. Στην περίπτωση αυτή έχουμε την εφαρμογή του μέτρου της εκκλησιαστικής «οικονομίας».

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει: «Δύο είδη κυβερνήσεως και διορθώσεως φυλάττονται εις την του Χριστού Εκκλησίαν. Το εν είδος ονομάζεται Ακρίβεια , το δε άλλο ονομάζεται Οικονομία και Συγκατάβασις, με τα οποία κυβερνούσι την σωτηρίαν των ψυχών οι του πνεύματος οικονόμοι (=κληρικοί), πότε μεν το ένα, πότε δε το άλλο» («Πηδάλιον» σελ. 53, υποσ.).

Παράδειγμα: Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία του ανθρώπου, όπως είναι γνωστό, είναι το βάπτισμα, δηλαδή η κατάδυση και η ανάδυση του φωτιζόμενου τρεις φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος μέσα σε αγιασμένο νερό και από κανονικό ιερέα ή αρχιερέα. Στην περίπτωση όμως που ένα βρέφος πεθαίνει ξαφνικά, επιτρέπει η Εκκλησία χάριν της σωτηρίας του την παρέκκλιση από την ακρίβεια και την εφαρμογή της οικονομίας. Έτσι μπορεί και απλός πιστός λαϊκός (άνδρας ή γυναίκα) να ανυψώσει το παιδί τρεις φορές στον αέρα και στο όνομα της Αγίας Τριάδος, για να θεωρηθεί αυτό βαπτισμένο (αεροβάπτισμα).

Στην περίπτωση αυτή, καθώς και σε όλες γενικώς, ισχύει εκείνο που ορίζει ο πη΄ καν. της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου: « Ώστε δια πάντων προτιμητέαν ηγείσθαι την του ανθρώπου σωτηρίαν τε και απάθειαν ». Εφ' όσον με την οικονομία κατορθώνεται η σωτηρία του ανθρώπου, η οποία αποτελεί το σκοπό και της ακριβείας , μπορούμε να πούμε, ότι ακρίβεια και οικονομία είναι δύο όψεις της ίδιας ποιμαντικής διακονίας και εξουσίας της Εκκλησίας.

Έτσι, και βάσει των ανωτέρω, δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως παράβαση και ως παρανομία εκείνο που γίνεται κατ' οικονομία. Πολύ δε περισσότερο δεν είναι παράβαση, γιατί η μη τήρηση της ακριβείας, ή μάλλον η χορήγηση της οικονομίας, δεν γίνεται αυθαιρέτως από τον οιονδήποτε ενδιαφερόμενο, αλλά πραγματοποιείται κατόπιν αποφάσεως και αδείας του αρμοδίου εκκλησιαστικού οργάνου.

Ποιο όμως είναι αυτό το αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο; Εν πρώτοις πρέπει να τονίσουμε, ότι δεν μπορεί να είναι το ίδιο με εκείνο που έχει ανάγκη της οικονομίας, εκείνο δηλ. που ζητάει την οικονομία, σε οποιοδήποτε βαθμό της εκκλησιαστικής ιεραρχίας και αν βρίσκεται.

Ευνόητο επίσης είναι, ότι το όργανο που παρέχει κάθε φορά την οικονομία πρέπει να είναι ανώτερο από εκείνο που ζητάει την οικονομία. Έτσι προκειμένου περί των πιστών και των κληρικών (πρεσβυτέρου, διακόνου κ.τ.λ.) την εφαρμογή της οικονομίας ασκεί συνήθως ο επίσκοπος. Περί δε των επισκόπων το λόγο έχει η ιερά σύνοδος κ.ο.κ. Δηλ. η οικονομία χορηγείται απαραιτήτως ιεραρχικώς , αλλιώς συνιστά παράβαση. Τελικώς, το δικαίωμα της εφαρμογής της οικονομίας περιέχεται από τις κατώτερες συνόδους στην οικουμενική.

Είναι βεβαίως φανερό, ότι όλα αυτά που αφορούν την εκκλησιαστική οικονομία συντελούνται εν Αγίω Πνεύματι «κατά θείαν χάριν». Τούτο καταγγέλλει και ο π΄(80 ος ) αποστολικός κανόνας. ’λλωστε πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η εφαρμογή της εκκλησιαστικής οικονομίας είναι μία συνέχεια και μία μίμηση της θείας οικονομίας, τ. ε. της θείας φιλανθρωπίας, και ενσαρκώσεως.

Ότι η οικονομία είναι μία συνέχεια της θείας Οικονομίας και μία συνέπεια της χριστιανικής εντολής της αγάπης και δεν οφείλεται σε πρόθεση καταλύσεως της κανονικής τάξεως, φαίνεται και από ορισμένες αρχές, οι οποίες (πρέπει να) ακολουθούνται κατά την εφαρμογή και χορήγηση της οικονομίας. Τέτοιες είναι οι εξής:

1) Η εκκλησιαστική οικονομία είναι - και πρέπει να είναι - μία έκφραση του πνεύματος της αγάπης, το οποίο διέπει την Εκκλησία. Κάθε άλλο κίνητρο ή σκοπιμότητα ή ωφελιμιστικό κριτήριο αποδοκιμάζεται. Όπως επίσης και η εφαρμογή της οικονομίας κάτω από την απειλή βίας .

2) Η απόκλιση από την ακρίβεια του κανόνα γίνεται προσκαίρως (ή έστω με την συνείδηση του πρόσκαιρου ) για ένε μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα ανάλογα με τις περιπτώσεις. Πρβλ. το υπό του Θεοδώρου του Στουδίτου λεγόμενο: «των οικονομιών αι μεν προς καιρόν γεγόνασι παρά των πατέρων, σι δε το διηνεκές έχουσι» (Επιστολή ΜΘ΄, ΠΓ 99, 1085). Από το πρόσκαιρο της οικονομίας αποδεικνύεται και το γεγονός, ότι δεν υπάρχει πρόθεση για την κατάλυση της ακριβείας. Η πρόσκαιρη αυτή οικονομία δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κανονική ακρίβεια.

3) Η εκκλησιαστική οικονομία χορηγείται με μεγάλη περίσκεψη και σύνεση. Ο Θεόδωρος Στουδίτης πάλι λέει, ότι το αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο εφαρμόζει την οικονομία «κατά καιρόν και λόγον» (Επιστολή ΚΑ΄, PG 99, 981). Τούτο επιβάλλεται, για να μην προκύψει κάποια ψυχική βλάβη ή σκανδαλισμός αντί για ωφέλεια, είτε του αιτούντος την οικονομία είτε του υπολοίπου πληρώματος της Εκκλησίας.

4) Το αρμόδιο εκκλησιαστικό όργανο οφείλει να λαμβάνει υπόψη του και τον αριθμό των οπωσδήποτε ενδιαφερομένων. Όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος εκείνων που ζητούν την εκκλησιαστική οικονομία, τόσο ευκολότερη και μεγαλύτερη είναι και η συγκατάβαση του εκκλησιαστικού οργάνου. (Αρχή της αναλογίας). Πρβλ. α΄ καν. Μεγ. Βασιλείου.

5) επίσης οφείλει το εκκλησιαστικό όργανο να έχει υπόψη του την αρχή που διατύπωσε ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός ή Θεολόγος, κατά την οποία δεν επιτρέπεται «να προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον, ό κακών όντως εστίν οικονόμων» ( PG 35, 1124). Σύμφωνα με την αρχή αυτή δεν επιτρέπεται μετακίνηση των δογματικών ορίων, δηλαδή απόκλιση από τα δόγματα της πίστεως. Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Ευλόγιος έλεγε: «Τότε τας οικονομίας ο ορθός λόγος μεταχειρίζεται, ότε το δόγμα της ευσεβείας ουδέν παραβλέπεται» ( PG 103, 953).

Εκτός από τις παραπάνω γενικές αρχές, παρά τη μεγάλη σπουδαιότητα και σημασία του μέτρου της οικονομίας και παρά το γεγονός, ότι εφαρμόσθηκε και εφαρμόζεται ανέκαθεν στην Εκκλησία σε μεγάλη έκταση τόσο στην τελετουργία, όσο και στη διοίκηση, εν τούτοις το παράδοξο είναι, ότι δεν διατυπώθηκαν επισήμως λεπτομερείς διατάξεις για την εφαρμογή της. Προφανώς το ακαθόριστο στην παροχή της εκκλησιαστικής οικονομίας οφείλεται και σ' αυτήν τη φύση της οικονομίας. Αυτή είναι, κατά την ορθόδοξη αντίληψη, έκφραση της εν Χριστώ ελευθερίας, η οποία υπάρχει μέσα στην Εκκλησία.

Μη νομισθεί όμως, ότι και η ακρίβεια, η πίστη και ακριβής τήρηση (διαφύλαξη και εφαρμογή) της αυθεντικής εκκλησιαστικής παραδόσεως, των όρων - κανόνων, δεσμεύει την ελευθερία και μας κάνει δούλους. Αντιθέτως: Και η ακρίβεια έχει ως αποτέλεσμα την ελευθερία. Γιατί και η γνώση, η επίγνωση και η βίωση της αληθείας, του ορθού, που είναι η ακρίβεια, προσφέρει και παρέχει την ελευθερία. Λέει ο Ιησούς Χριστός: «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8, 32).